Lilian Beleeft

Poëzie vind ik soms een beetje eng, intimiderend. Naar mijn zin lees ik het dus ook veel te weinig. Dus toen ik gevraagd werd om mee te doen aan de Blogtour voor de bundel van Thomas Möhlmann, zag ik mijn kans.

Flaptekst
In de poëzie van Thomas Möhlmann komt af en toe een personage langs dat naar de naam Momo luistert. Momo was stationswachter, minderjarige hotelreceptionist, soms meer jongen, soms meer meisje. In Dankbaar lichaam is Momo terechtgekomen in een kleine, hechte gemeenschap. De bundel vertelt over de liefde die zich tussen hem en een dorpsdochter ontvouwt, inclusief de dramatische gevolgen voor hem, haar, haar vader en de hele gemeenschap. Het verhaal wordt gedeeltelijk door omstanders en betrokkenen, en grotendeels door de twee geliefden verteld. Elk afzonderlijk gedicht is een korrel in de caleidoscoop die zicht geeft op de grootste waarheid waartoe de menselijke soort in staat blijkt: liefde overwint alles, zelfs als niet iedereen het overleeft. Dankbaar lichaam is Möhlmanns meest liefderijke dichtbundel ooit.

Mijn mening
Hoewel de flaptekst mij direct aansprak, deed de cover dat eigenlijk niet. Ik heb meerdere malen geprobeerd of mijn arm ook zo voor mijn hoofd langs kan, oeps. Maar een cover is voor mij niet leidend, ik viel voor ‘een liefdesverhaal in gedichten’. Ik hou van liefdesverhalen, en die dichtvorm was ik erg benieuwd naar.

De opzet van het boek heeft overeenkomsten met een roman; er is een proloog, verschillende “hoofdstukken” en een epiloog. Er staan gedichten in vanuit het perspectief van verschillende mensen, wat duidelijk wordt door de naam die erboven staat. Zelfs de barman komt aan het woord. Ik vond dit wel wat rommelig, omdat de gedichten dezelfde stijl hebben maar niet dezelfde toon. 

Na de eerste paar gedichten in het epiloog, zat ik al met vraagtekens. Waar gaat dit over? Dit werd na de epiloog al wel wat duidelijker, maar ik was reeds dusdanig verward dat de moed me in de schoenen zakte. Ga ik deze bundel wel snappen?
En eigenlijk heeft dit gevoel aangehouden tijdens het lezen. Er zitten hele mooie, aangrijpende gedichten tussen, maar ik miste het verhaal. Het voelde onsamenhangend, wat mij erg in verwarring bracht.
Stiekem schaam ik me een beetje, want ik wil zo graag houden van poëzie, maar uiteindelijk is poëzie nog meer smaak gebonden dan een ‘normale’ roman. En dit was gewoon niet mijn bundel denk ik.

Ik weet zeker dat er mensen zijn die er wél wat mee kunnen. In de blogtour zijn daar al genoeg voorbeelden van, en ik raad je zeker aan om ook die recensies te lezen!

Link naar Libris: Libris | Dankbaar lichaam, Thomas Möhlmann

Ik heb deze bundel ontvangen van uitgeverij Prometheus, in het kader van de blogtour. Dit heeft mijn mening niet beïnvloed.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *